Μουστοκούλουρα

Η εποχή του τρύγου για τις παλιές νοικοκυρές δυό πράγματα σήμαιναν: Μουστοκούλουρα και μουσταλευριά.
Κάθε Σεπτέμβρη το σπίτι της γιαγιάς γέμιζε πιατάκια και μπολάκια με τη σκουρόχρωμη κρέμα με πολλά καρύδια
και κανελογαρύφαλα και μύριζε όλη η γειτονιά. Περνούσαν όλοι να πάρουν το μερτικό τους κι εκείνη ξαναέφτιαχνε
και ξαναέφτιαχνε και ξαναέφτιαχνε... Άλλη μουσταλευριά δεν έχω δοκιμάσει ποτέ να φάω γιατί καμία δεν έχει το χρώμα
 που πετύχαινε η γιαγιά. Η συνταγή δε σώθηκε κι έτσι δε δοκίμασα ποτέ και να φτιάξω. Νομίζω πως δε θα την πετύχω.
Είμαι σίγουρη δηλαδή, εδώ που τα λέμε!
Ούτε μουστοκούλουρα έφτιαχνα για τον ίδιο σχεδόν λόγο. Όταν ρώτησα ένα φούρναρη για το πώς πετυχαίνει
το χρώμα μου είπε πως προσθέτει και κακάο. Χμμ, όχι δεν ήθελα σοκολατοκουλούρια! Και κάθε φορά που έβλεπα
τον φρέσκο μούστο μου φαινόταν πολύ άσπρος για το αποτέλεσμα που είχα στο μυαλό μου. Η συνταγή υπήρχε
όμως και πριν μερικά χρόνια το δοκίμασα. Και πέτυχαν.
Η γιαγιά μου είχε μία συμβουλή για το μαγείρεμα: να μην είναι άψητο αυτό που φτιάχνεις!
Μερικές φορές ίσως το παράκανε αλλά ποτέ δεν είχε κάψει τίποτα. Έτσι ήταν και τα μουστοκούλουρα της.
Σκούρα, καλά ψημένα και τραγανά. Φέτος είπα να δοκιμάσω την ίδια συνταγή αλλά να προσπαθήσω να τα φτιάξω
στη μαλακή τους μορφή. Αντικατέστησα το φρέσκο μούστο με πετιμέζι που δίνει από μόνο του πιό σκούρο χρώμα
και τα έψησα σκεπασμένα με αλουμινόχαρτο. Αυτό τα έκανε σκούρα μεν, μαλακά δε.
Η συνταγή της γιαγιάς λέει "Δέρνομε 1 ποτήρι ζάχαρη με 2 ποτήρια ελαιόλαδο". 
Εγώ τα έχω μετατρέψει σε κούπες για πιό εύκολη μέτρηση και γιατί με τα ποτήρια της γιαγιάς οι ποσότητες 
που έβγαιναν ήταν για παραγωγή μικρού συνοικιακού φούρνου. Και δεν τα δέρνω με το χέρι!
Με τα υλικά που χρησιμοποιώ βγαίνουν περίπου 120 μεγαλούτσικα κουλούρια.
Χτύπησα για λίγο στο μίξερ 1 κούπα ζάχαρη με 2 κούπες ελαιόλαδο. Πρόσθεσα 2 κούπες πετιμέζι, 1/4 κούπας κόκκινο κρασί 
και 2 κούπες χυμό πορτοκάλι μέσα στο οποίο διέλυσα 2 κουταλάκια σόδα σκόνη. Αυτή η δουλειά καλό είναι να γίνεται
πάνω από το μείγμα γιατί φουσκώνει αμέσως. Κοσκίνισα 1 1/2 κιλό αλεύρι -και λίγο παραπάνω- μαζί
 με 3 κουταλάκια κανέλα, 1 κουταλάκι γαρύφαλο τριμμένο και 5 κουταλάκια μπέικιν πάουντερ.
Άρχισα να ζυμώνω μέχρι να απορροφηθούν όλα τα υγρά αλλά όχι πολύ γιατί η ζύμη όσο πιό πολύ δουλεύεται
τόσο πιό σφιχτή γίνεται και δεν το θέλουμε αυτό.Και το αλεύρι καλό είναι να μη μπεί όλο μαζί από την αρχή γιατί
ανάλογα την ποιότητα του μπορεί να θέλει λιγότερο ή περισσότερο. Η ζύμη πρέπει να είναι μαλακή και ίσα
που να μην κολλάει στα χέρια όταν πλάθουμε τα κουλούρια. Το πασπάλισμα με σουσάμι είναι προαιρετικό
αλλά αν λείπει δεν είναι μουστοκούλουρο. Γνώμη μου πάντα έτσι; Έψησα τα κουλούρια σε ταψί με λαδόκολλα
σκεπασμένα με αλουμινόχαρτο για 12-14 λεπτά στους 180 βαθμούς. Όταν βγούν από το φούρνο είναι μαλακά
αλλά όσο κρυώνουν σκληραίνουν ελαφρώς εξωτερικά. Αν δεν τα σκεπάσεις και τα ψήσεις 2-3 λεπτά περισότερο θα βγούν τραγανά.
*Τα μουστοκούλουρα έχουν πάντα την ξεχωριστή μυρωδιά γιαγιάς τότε που όλα ήταν παιχνίδι.



0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 

Κάτι νόστιμο

Αναγνώστες